Özgür Mavi

-uçma ihtiyacı belirebilir insanın yalnızlık katlinde-

I

kör kayalıkların arasında birisi var içinde

seni sınırlayan

şiirlerini daraltan

ruhunu ıssızlık çarmıhına geren

ki

babasız doğan bir mavi mucizesiydin sen

erketeye yatmış ufuk çizginde

ne vakit bir masala inanmaya çalışsan

gözleri hep tetikte

bakışları sigara tüttürüyor

bakışları dokuz milimetre

tüm dünyanın inandığı ortak yanılgıları

avuçlarında bir kelebekle açtıran

isimsiz bir illüzyonist gibi etkileniyorsun

kendini sana bıraksan oysa neler olacak

II

kırmızı rugan ayakkabılarını anlatıp duran

bir uçurtmanın sırtında

geceye doğrulan

o cesur kadını taşıyorsun dudaklarında

tek korkusu

bir sabah uyandığında

yıldızları, seni görüp

hiçbirini adlandıramamak olan

bir masa var önünüzde

ve iki sandalye

perdeler güne kapalı

senin ellerinde

bağbozumu bir kelepçe

ortada sancılı bir zambak

kadın seni öteliyor düşlerin peşine

III

düşlerin var elbette

tanıyamadığın bir kuş türü

bilmediğin, adı "deniz"

engin mavi üzerine

sana unutturdular, unuttuk

özgürlüğün parmak ucunun neresinden başlayıp

şah damarının neresinde sonlanmadığını

ama nasılsa mutluydun

ceplerine dolan, serseri, yanlış bir mutluluk

sunu

bir özgürlüğün peşinde sarmal merdivenler

dönüp dönüp

bir kadeh aykırı maviye

bir sen eskizlerine

yaklaştırıyor kimliklerini