Özgürçocuk

Özgürçocuk

Dağlarımızın karlarıyla kamaştı hep gözlerim

Koca ihtiyarın geçmişiydi beni hüzne boğan

Bulutların yağmurlarıyla ağladı gözlerim Çocukluğuma

Kirletilmiş gecelere Yakamoz topladım

Sokaktaki Çocuklari ışıttım

Özlem

Özlem bir Annenin çırpınışı gibiydi

Açlıktı hep bizleri savaşlara sürükliyen

Koca bir mavzerdi acımasızca ayrıklara boşalan

Saka Kuşuydu Irmaklarımı benden kıskanıpta ötmeyen,

Doğa harikalarına sevinirdim,

Ben Maviye vuruldum

Sarılırdım arada bir felaketlere Aşıklar gibi

Belki ben hiç Çocuk olmadım

Sapanımla serçeler vurmadım

Belkide hiç büyümedim, Ama yinede bir insandım

Yeri geldi Tabip oldum yananan yüreklere

Yeri geldi Özgürçocuk oldum

Kanatlanıp uçu verdim özgürlüğe

kimi zaman Anadolu türkülerine ağladım,

kimi zaman

Fıratın derinlilerindeki tarihe gömüldüm

çok susadım hayata

Kanlı Munzur çayından içtim

Ölümsüzlüğe adadım kendimi kanıma kan kattım

aklım almadığı için, taşlara isimleri işledim,

Şehitler dedim, duvayla ağladım,

Küstüm çiçekleriyle çevirdim etrafımı

Vuslata gitmeyi yasakladım kendime

Şaire Şiir oldum

Dörtluk, dörtlük okundum Sevdalılara

Nasihatlarla ektim kara toprağı

Ellerim nasırlandı terledim

Ben hep saygili elleri öpmekle sevildim

Ve ben Dünyayi gördüm

çok yordu beni,gücüm yetmedi

Özgürçocuk olmak istiyorum artik

derdime derman olan Azrali bekledim

bak işte oda gelmedi

ve Güneş yine battı

tüm Umutlarım söndü ben gibi bitti......