Özlediklerim Kadar Eksiksin

Sen çığlıklarını unutmuş hiçliksin

Belki bir şiir öldürecek seni

Onurlandırılacaksın celladınla

Ve kitabın hiç yazılmayacak karanlık mezarında

Sessizce bekleyeceksin simsiyah zürafaların şafağa koşmasını

Bir kadın teninde emeceksin yağmur damlalarını

İnsanca çürüyeceksin hayattan kurtularak

Çokça yalnızlıkla avunacaksın

Martı yavrularını besleyen gözlerini unutarak

Gökkuşaklarına binen süvariler gibi asil

Donuk bir tabloda üşüyen parmak izleri kadar renkli

Dudakların bir dilim ekmeğin yoksul felsefesinden kurtulacak

Dudakların çıplak bir kadını bir daha çokça soymayacak

O hep sende çıplak kalacak

Islanmış bir kibrit çöpünde özleyeceksin

Yanmayı ve sönmeyi

Yunuslardan utanmaktan kurtulacaksın sokaklarda

Mavisi eksik tebessümler susacak

Bir kadın tenine dikilecek leylaklar senin için

Sürahisi mermerden geceler dolacak etrafına

Aşk unutulacak sen hatırlattıkça

Aşk unutulacak sen sustukça

Bir kadın teni çökecek üzerine güneş gibi

Eksildikçe özleyeceksin

Şafak misali

Gün misali

Çokça dineceksin yeryüzüne

Artık özlemeyeceksin ...