Özledim

Yorgun bir kafayla başlıyorum bu yazıya.

Biraz dağınık odam. Kül kokuyor , rahat değilim.

Karanlık odamı koridorun ışığı süslüyor.

Yatağımdayım. Ama sağımda sen yoksun.

Oda bu yüzden güzel kokmuyor anladım.

Gökyüzü pürüzsüz bu gece.

Yerler kuru, sokak lambalarının ışıkları asfalta çarpınca gözlerini anımsatan bir hal alıyor.

Bu gece çok sessiz buralar.

Saat mi geç oldu yoksa ben mi hızlı yaşıyorum ?

Uyuyamıyorum bir türlü.

Annem yastığımı yıkamış senin kokunda yok artık.

Evet , bu yüzden..

Oda sıcak ama üşüyor ellerim.

Bu gece de unuttun sıcaklığına ihtiyacım olduğunu.

Seninle olamamak yoruyor insanı, baya yorgunum.

Gözlerim kapanıyor, seni izlerken hiç böyle olmazdı.

Duygularım her geçen gün yaşlanıyor.

Beynimde daha fazla yer kaplıyorsun her geçen gün.

Yanımda olmadığın her an seni anımsıyorum.

Sen varmışsın gibi düşünüyor ama sen yokmuşsun gibi yazıyor.

Şey dicektim ya.. Özledim...