Özlem

Özlemek kapını çalmayan bir misafir gibidir 

Gelmez ama bütün odayı kendine göre dağıtır 

Bir sandalye boş kalır bir bardak yarım 

Onun yokluğunda sessiz zamanlarını bile 

O insanla birlikte sustuğun hali özlersin 

Bir sesi değil 

O ses varken nasıl nefes aldığını özlersin 

Uzaklık kilometreyle ölçülmez bazen 

Bazen aynı cümlede aynı masada 

Araya giren bir virgül kadardır 

Ve insan en çok o virgülden sonrasını özler 

Giden dönmeyebilir bunu bilirsin 

Ama özlem kaybettiğini değil 

Hâlâ sevebildiğini hatırlatır sana

Ve bu yüzden özlem 

En ağır yük değil en derin yerindir