Özlemek Yakamozların Ağıt Yakmasıdır

Ufuktan

Bornozsuz çıkan sarışın güneş

Islak saçlarını tararken

Utanır sahile bakarım

Şekeri düşmüş düşüncelerimin

Kayalıklarına çarpar

Ela gözlerinin bal köpüğü

Limandan giden bir geminin ardına düşer

İçimdeki yelkenli duygular

Soluk soluğa üfler onlara umutlarım

Gözlerinden damla damla yitik sevdalar akan

Üzgün bir martı

Telgrafın tellerinden uçup konar dizime

Dertleştikçe

Dalar dalar çıkar Akdeniz'e

Gagasına dizilen inci sözlerini

Naftalinleyip

Kulağımın sandığına saklarım

Özlemek zor

Özlemek geminin demir almasıdır

Özlemek geride kalanın

Duygularını korsanların istila etmesidir

Özlemek bütün keşkelerin boğulmasıdır

Özlemek yakamozların ağıt yakmasıdır

Derken

Deniz fenerinin camından içeri tükürür ay

Loş kıyılarda eflatun arzular

Sehere kadar yüzmeyi beklerken

Son sigaramın pamuğundan elim yanar

Anlarım ki yine

Yosun kokan sahildeki bankın sırtında

Bir paket cigara içimi

Seni götüren gemiye kement atmışım