Özlenmiş Ellerin Rüyası

Uzun zamandır ağacında kızaran

bir nar gibi girerken ömrümün kışına

vefasız bir hüznün gece gelen

bakışlarına vuruldum iki yüzlü bir aynada

çok geç artık sevdiğim çok geç uyumayalım

unutup da ellerimizi bırakmayalım

düşüncelerde düşmek başkaca bir mevsimdir

kırılır kanadı kuşun uçuramazsın

bahara aşık bir kadındın oldum olası şen

kibirli ellerinden nefret ederdin insanların

hiç kimse seni mor dudaklarla görmedi

hüznün kendinden kendin hüznünden güzeldin

belki de aşktan bu yüzden vaz geçtin

kimse sormadı bilemedim kırlangıçlar gitti mi

dökülen saçların gelir mi yeniden

kimin umurunda kimin bu yalan dünya

her şehrin ayrı bir gecesi vardır

her Şeyhin kendinden öte bir bilmecesi

nicelerden nicesi kirlenir dilinde insanın

paslı zaman mefhumu eski düşünceler

gelir dikilir hayal dünyasına mütemadiyen

yalnız ve yalnızca insan kendine ağlar

oysa kimse anlamaz kimliksiz köpekleri

delirircesine geçen günlerin yalanlarını

sebebi odur ki çektiğimiz acılar düzenbaz

tekrar tekrar çıkıyor karşımıza unutmak da olmaz

emsalsiz bir düzenekte düşe kalka var olmak

kalbimin en derin köşesinde senin adınla ey yar

kilidinden kurtulmuş bir kapı aralığı var

gir içeri öylece karşımda sinsi sinsi durma

şehir senin bahar senin kırlangıçlar senin ellerindir

bana kalansa özlenmiş ellerinin rüyasıdır