Özlerim de Söyleyemem

Sen el değilsin ki!

Sen ürkek bir çocuk,

Dokunamadığım şikâyetimsin...

Özlemek nedir be yeğen!

Bilir misin?

En acı tadını alır, sonra boğazında kalır.

Zorda kaldığın zamanlar,

Acı çekişte, güldüğün zamanlarda

Dertleşmeye yer aradığın zamanlarda

Ağlarsın sade bir tutkuyla..

Ne oldu böyle bizlere?

Sevgi açlığından mı ne!

Parçalanan cam misali.

Uzun zaman oldu,

Hatırlayamıyorum bile

Yürekte saklarım seni

Kimselere diyemem ki...

Özlerim de söyleyemem

Yapmak isterim de, yapamam..

Kavuşmak varken, ayaklarım geri gider;

Ne bir adım öteye

Ne de ileriye...

Boğazımda düğümlenirsin bazen,

Sana gel de diyemem..

Yaşanmamış anılar var hayatımda

İçimde bir gurbet yanar

Hüznüm gibi...

Geçmiş zaman olur

O zaman içimde bir acı belirir

İçinde sevgi barındırmayan,

Saygıyı bitiren evleri düşünürüm

Acırım bunca yılın hatırına

Acırım kavuşmayan ellere

Fırtınalı denizim ben

Ne zaman ne ederim bilemezsin ki...

Ah be yeğen!

Bilir misin seni ne kadar özlediğimi..

Aklıma düşünce bebekliğini,

Göremediğim gençliğini...

Akar gider hayat kendi akışında

Bir suyolu bulur herkes kendi adına

Senden yadigâr, düşümdeki rengin

Her zaman olmasa da,

Ben böyle özlerim...

11-Ocak-2011