Özlü/yorum

ilk kez görmüştüm seni öyle

çıplaklığından utanmadan

kaygısız bir gülüşle

yatıyordun sereserpe

öyle masum

savunmasız...

-ne ödev

ne görev

ne yarın tasası

ne toplum baskısı...-

elalem ne der çizgilerinden arınmış

hepsini suratıma asmış

gidiyordun meçhule

sağanak hüzündü akan gözlerimden

soğuk tenine çarpıp süzülen...

sana mı

bana mı döküldüğünü bilemeden

işte o an/ birden

tokat gibi indi yüzüme gerçek

anladım ki /özgür olmak için sahiden

illa ki ölmek gerek...

o günden sonra ben

endişelerimi yoluyorum tel tel

dünle köprüleri atmıştım zaten

çok evvel

artık/ unutuyorum bildiklerimi

öğrenmiyorum da yenilerini

yüzerek hayatı tenimden

zorluyorum en dibimi...

hasılı anne

sen gittiğinden beri

bulmak için gerçeğimi

ölmeden önce

öldürüyorum ben'i