Paklanan Zaman

nereye böyle

çoklu bir denklemin boyutsuz güvezinde

bin kere çarpıldığım

yirmi bin kere kendimle

ölülerimizin toprağa karıştığı

yüreklerde

hoşça kal

merhaba

bütünleşik ayrışıklar

ışıklar...

rüzgar ılıman bir dost eli gibi

okşar aramızdaki mesafeleri

kağıttan bir gemi gibi

üzerinden süzülüyoruz hayatın

su alarak

çırpınarak

batarak

yutan zamanın

tebessümünde

kara bir girdap

köprüler dünü yarınımıza

dağılan bir duman gibi

ömrümüz

içimiz kıpramaya sünen yaşamdır

kısa

gülüşlerimizde

seviyorum seni yinede

karanlık ve küçük kulübem

sevgilim

çocuğum

balık oltam

her seferinde paklanan zamandır

yeni ölümlerde