Kollarım Yaralı Martı
Karanlıklar çok soğuk
Üşüyor şarkılarım,mum ışığı gibi
Bende değişmiyor mevsimler
İçim kış dışım sonbahar
Ve en kalın pamuklarıyla
Eziyor kalbimi yorganlar
Sokakta grimsi bulutlar gibi
Korkular birikmiş
Köşe başlarda bulanık gölgeler
Bir de çiseleyen yağmur
Yarıyor sessizliği hançer misali
Boş vermişken insanlar duvarları
Onlar birer ayna olmuş
Sözcüklere ihtiyaç bile duymadan
Sitem ediyorlar bana , dumanlı yüzleri ile
Bir de derdini anlayamadığım
Ağlayıp sönen lambalar var
O loş maviliğe esir
Ben ağladım bugün doya doya
Bir çift gözden ibaretti
Kendimi şarkılarda bulmam
Kayıp düşen kaplumbağa kabuğumdan geriye
Çift gözün anıları kalmış
Yüreğimin helenistik kaldırımlarında
Bir dev boyu dalgalar
Her an yıkıp geçecek gibiydi
Kayaçları yapboz parçası olan
O çocuk yürekli kumsalı
Ve ağaçlar çıkarıyor dallarından
Eski püskü yün çorapları
Şimdi parıldıyor kınalı dallar
Gölde onlardan mutlu yansımalar
Ve al benekli kelebekler
Oynuyor kara geceden habersiz
Bazen çöküyor göz kapaklarım
Kollarım yaralı martı
Ve daha uyanıkken içimdeki sular
Ayrılamıyorum masamdan
Oysa biz şairler kadar
Yoktur aydınlığa hasret kalmış
Bir kibrit çöpü bile
Bozuyor sayfalarımızdaki güneşsiz karanlığı
Ben çiçeğim, saksılarda unutulmuş
Ben güneşim, dağlara aşık
Ben karanlık bir gölge
Süresiz zaman
Paltosuz sokaklarım, düşlerimde
Oysa karamsar dünyanın
Kapısını açık unutmuşlar
Bir yudum su kalmış matarada
Bekle yabancı
Kök salmadan içimdeki dikenliler
Sen al göz yaşlarımı benden
Ne oldu ki yıldızlar yoksa
Şairler bilmez mi
Karanlıkta yağan kar bile beyaz
Onlar gürültülü dünyanın
Sessiz krallarıdır
Onlar bir gaz lambasında
Umudunu kesmemiş
O titrek sarıdır aslında
Şimdi ayrılıyorum buralardan
Paltosuz sokaklar üşümez bir daha
Yine de dikkatli ol güneşim
Kaldırımlar uykusuz
Bulutlar bir deri bir kemik
Aldanma sen
Dalların geceye düşman
O keskin kızıllığına