Panorama

Duyuyorum!

Sessizliğinde çığlıklar büyüyor duvarların

Ağır gri asuman

Ne vakit düşse gözleri bulutların

Riya bürür kirpiklerinizi

Elleri kesik sadakaların...

Önce setler çektiler özümüze

Pembe patikalı tuvallerde

Yönümüz güneşe aşinayken

Ters yüz ettiler gölgelerimizi

Gölgeler ki

Asi bir perde gibi

Zifiri...

Aynalarda sahte yüzlerin yansıması

Yılışık tebessümleriniz

Bertaraf edilmiş ar kasırgası

Oysa

Sorgusu kabarık nefesimizdeki anın

Yoksul mevsimlerde soldurduk baharlarımızı

Hesabını unuttuk yaşam denen imtihanın...

Güya okyanustu bir yanımız

Mavilere açılan öylesi berrak

Bulanık sularda yitirdik benliğimizi

Zamanı kemiren kum saatlerimizde

Aldattık korkularımızı

Ağır aksak ilerliyor akreple yelkovan

Ve çölleşiyor içimizdeki düşlerimiz...

Kütahya