Papatyalı Kız

Isfahan yollarında inmiştik sanki bir kervandan

Yıkık bir camiye sığınıp sarılımıştık birbirimize

Bin yıllık mezar taşları bile aydınlanıp o an

Duaya durmuştu bize ve büyüyen sevgimize

Uzundu yolumuz, geçerken Enzer-i Rum'dan

Bir türkü söyledi ozan, bakakalıp ardından

Yüzyıllarca unutmayayım seni diye sazından

Dedi nakarat ile bir Karakız geçti buradan

Bir şirin köyde durduk, hayran olup toprağına taşına

Gülüşünle açıldı tüm kapılar, kılıçlar girdi kınına

Köydekiler sustular değiller ki, böyle bir güzelliğe aşina

Kadınlar bile Maaşallah ile papatyadan tac koydular başına

Dediler ki, nedir adın ey kara kız bağışlar mısın?

Dedim ki Meryem'dir o kızıdır, peri padişahının

Söylemez adını ben bilirim bir tek, sakın

Sakın sormayın ona o bir tek bana yakın

Ben onu uçan kuştan esen yelden sakınırım

Yüreğim yanar ama o yangını bastırırırm

Hem o kadar yakın hem herkesten uzağım

Çünkü,

Emanetidir bana önce Hakkın sonra babasının