Parkımız

aynı değil mi gökyüzü, şu bulutlar

burası hasret şehriymiş ne farkeder

bir yaprak dökümü yaratmış rüzgâr

burası, bizim parkımıza benzer

parkımız; kaçamaklara boyun eğen

biz iki deli aşığın sığınağı parkımız

az mı mevzilenmiştik köşesinde

kaç güz yaşamış, kaç yaz geçirmiştik söylesene

ne yağmurlar görmüştük o yaşlı çamın altında

merakla bakan çocuklara az mı film olmuştuk

ve ilk öpüşüm, cesaretimin ayaklandığı

aşkımın coştuğu bir anın bebeği öpüşüm

yaban gülleri dudağından almış rengini

bir buse, bir güle nasıl da ilham vermişti

şimdi uğramıyorsundur bilirim

yaşamak istemiyorsundur anıları

parkımız bu ayrılığıda mı görecekti

yerimizi iki ayyaş almayacaktı...