Paslı İsyan

Adın hiç söylenmedi,

ama bütün boş apartmanların zemin katında

dudaklarımdan sızan bir suskunla

karşılıksız bir veda gibi duruyor.

Bazı kelimeler

eski defterlerin

sararmış sayfa aralarına saklanır,

kurumuş çiçek gibi unutulmayı bekler.

Ben seni

bir deniz yıldızının kıyıya vurduğunda

bıraktığı rüyada unuttum.

Camdan yapılmış bir hatıranın

ne zaman çatlayacağını kimse bilemez.

Sen bendeki en sağlam camdın;

ilk sen kırıldın, ilk sen dağıldın,

kalbimin balkonundan düşüp

en uzaklara savruldun.

Bilirim,

bazı kadınlar

fırtına gibi düşer insanın içine;

dalga çekilirken geride

yıkıntılar, paslanmış teneke yıldızlar,

ve derin izler bırakır

hafızanın en diplerinde.

Yeryüzünün bütün iklimlerinde

büyüyen çiçeklerden daha güzel

bir şeydin,

Sonra güneşin batarken ardında bıraktığı

adsız bir renk gibi kaldın.

Bir eski buzdolabının içindeki

bozulmuş ışık gibi

geceye sızıyor sesin;

ben ise gözlerimin kıyısına bıraktığın yağmurun

çürümesini bekliyorum hâlâ.

Çünkü bazı şeyler

kuruyup gitmez,

paslanarak kalır insanda.

Sen, kalbimin çıkmaz sokaklarında

bir tabelanın sökülmüş harfi gibisin şimdi

eksik, yarım, okunmaz bir cümlede

Ben ise o suskunluk,

anlamını yitirmiş kelime...