Pastel Ve İyimser

sakin ve ılımlı geçiyor yaz toprak yollu

seyrek çimenler yağmura küskün

ayaklarımı zorla sürüyorum

buruşuk bulutların ardına

göğün yüzü kızarınca susuyor her şey

gün caddeler belediye otobüsleri

hüzün artığı bir belirsizlikte

kendimi zor tutuyorum

sana ve ayva tüylerine olan aşkımı...

odam denize vuran güneş ışığına uzak belki

ama saçlarının pırıltısıyla sarhoşum güpegündüz

şakacı rüzgarlar oyalaya dursunlar

yırtık perdelerin vakur sadeliğini

pencerem senin aydınlığınla iyimser

ve çocuk sesleriyle uyanıyorum

seni yeni sevme biçimlerimi yazmaya...

lal bakışlım telaşlarımın sıcacık girdabındayım

müstakil ev huzurları demliyorum bu düşüşte

buluşma takvimlerimizin pastel arifelerine

sırlarını dökmeden ortaya ortak suçlarımızın

keyfini süreceğim sensiz yapayalnız ömrümün

iki dudağımın ucunda hep o aynı iki uçurum

bahçedeki karıncanın direncine

kapanma anı gözlerinin...