Patolojik

uzak iklimleri düşünme yorgunuyum

çünkü sen hiç üşüme istedim

üşenmedim

kaygılı özlemlerimin kumral ikindisi bilmekten

sesinin ön yargısız doğallığını

tapıyorum sana gökyüzüm

gülüşünü esirgeme

bana ve kendine uzak değil hiçbir çocukluk

esirgeme gülüşünü seninle gülmek isteğimden

duraklarıma sığmaz

sabah göğü rengi sesinin

kuş olup konmak isterim tereddütsüz

adımlarının benim için olmayışına

bir adımlık yer bulabilir miyim ki

aklında...

acılarım alabildiğine şımarık

lise ikili

akşamlığın kızıl ve pembe oluşuna

dalık gözleri acılarımın

özlemim kadar uzun boylu

özlemimi doğuran sensizlik

anlamıyor asla beni...

özlemimdi oysa ömrümün anlamı

sabahların vardı

günlük hayatının dağdağası

bense böyle hayal meyal

öğlenin tam ortasında

ölüp ölüp dirilen akıl parası

ve ne ben Yılmaz Güney'li sana ulaşık

ne sen on sekizinde

beni dört gözle bekleyecek

şiirlere kanık

bulutlu umutsu...

umutsuzum...

sanki seninle tıp oynuyoruz

sanki kim konuşursa konuşsun

ikimizin dışında kaybeden hep aşk olacak...

ve ben şiirlerimle patolojik

ve sen suskunluğunla tıbbî

ama ikimizin dışında hep

kaybeden aşk olacak...mı? ...