Pedra

Sıvar kollarını düş

Umutla tarar akşamını sudaki gölgeye

Hayat emme basma bir tulumba misali

Gel gitlerinde hezeyan dökünmede

Nur cemaline inmiş kakûlleriyle

Yıkanan bir veda ardı mı

Yoksa suyla oynaşmanın sessiz akisleri mi

Bilinmez!

Hatıralar sinmiş duvarlara

Sokak lambasının ölgün ışıklarına inat

Eşlik etmede geceye süzülen

Meraklı bir nefes!

Kim bilir!

Belki hüzün damıtmada

Düne terkedilen sevda damlalarından

Belki de

Kanatlarında taşımaya hazır

Yarına gebe ümit düşsellerini

Duvarda hayal meyal bir ad

Kör pencerelere inat

Dingin söylevler yakmada

Terke tutmuş hatıralara

Göz kırpışlarında

Okşarken suyu düşler

Dersin ki aydınlığa

Bir ad gülüşüdür Pedra...