Pembeli Ümitler
hoşgelişlerine sofralar kurduk birlikte
yağmur kokulu sokağa bakarken
mutluluğu tokuşturduk kadehlerde
dudak payı bırakmadan
dolu dolu içtim seni
gelişinin keyfiyle
şeytan,esir aldı düşüncelerimi o gece
ben kaçtım saçlarımdan yakaladı
gözlerimi astım odamın duvarına
lambamın gölgesi vurunca
düşünceler büyüdü
üşütürken uzaklığın,yanımdaydın oysa
zor çıktın sabaha...
gözlerin baksa bana,gülüşünü kaçırırdın
gülseydin biraz,küserdi gözlerin
ah senin bu aymaz hallerin...
kelimelerimin ucu lal şimdi
özgürlüğe kanat çırparken
eloğluna çarptım
acıdım...
yine sırtımı yalnızlığa verdim
aşka ayna tutmuştum
gözleri kamaştı göremedi beni
her şeye rağmen yitirmedim ümidimi
büyülerken denizimin mavisi
düştü bahara şeftali çiçeklerinin pembesi
şimdi hangi aşkın kıyısında demlenmeli...