Penelope

saati oku

bir bölü dört vakti

dudakta ıslak ses kırıntısı

yavaş kalan herşeye yapışır

durur hamlesi kesik gölgeler

güneş son hakkını alır kiremitten

sadece bu şehirde

akşam olur nagehan

hayretim büyür gözlerimde

üstüne kepenk indirir

kanatları bükük

kuytusuna çekilirim uykunun

hâlâ avucumda kalbin atıyor

s u s t u m avucumla

parmağımı dudağıma sürdüm

yeniden uyanmak istedim

sabah ezanı uyku bölüp

s e n i

h i s s e t t i m ve istedim

düş bıraktıklarına ezik

gülümseme bıraktım

aynada buğuya dolanmış ismin

p e n e l o p e

ruhumun çekildiği yerde

şiir döküldü yine

tutunacak kirpikte bulamadan

özlemdi özünü arayan gözde

p e n e l o p e

adını unutup

penelope demek bundan