Perdeler

Telaşa verdim aklımdaki kırılgan kaldırımları

Sızlasın içimin güneş kızılı gizliliğin lehçesinde...

Sesimin yüreğime dağılan incir çığlıkları

Tepelerken bir geceyi döngü çukuruna

Uzayıp giden uçurumun yeşil yoluna

Cenneti dinleyen ağaçlar koştum.

Zira,

Göğsüme sarılmış perdelerin ihtişamlı sesi

Gülümseyen ay...huşu huyla

Soyunuk ten kuytuma..

Dudağımdaki çağrının suya düşen uğultusunda

Işık lekeleri unutursa bizi

Yakamdan düşmez bu yeryüzü

Önce kanatlarını büyütür göğe

Sonra dans eder kelimelerimin üzerinde

Çünkü onları özgür bırakan birşeyler vardır

Bırakmazlar maviyi..

Kıvılcım gölgelere taşınan bulutun

Aydınlık kokusudur toprak

Gün gelir

Sır testisine gůzelliğini dolduran ıslıkla karanlığa

peçesini vurduğunda

Yüzü açılır ufkun.

Karanlık yıldızları kendine çektiğinde

Aydınlanır düşler ırmaklar boyu

Bir sabahı ağzından öptüğümde

Şaraplaşır dilime dağlanan bahçeler