Pıhtılaştın

puslu yaralarıma dokunamadın ya

uğultulu bir sis sinsice eskitir yüzümü

sen bana bakarak kirlettin kendini

aynada benim öğrendiğimi

unuttun sen gerçekte

silüetim beni bağışlamazdı

vapurlar kalkardı gülüşlerimden

güvertesinde yaralı martılar yığılı

pıhtılaştın...

kalbimde katran karası onuru zamanın

ölerek benim öğrendiğimi

bilmedin sen kalarak hayatta

anımsayamadığın rüyalarındaydım

istedin ellerimi kapılarını kapatarak

parmaklarımı sakladığım düşlerimde

dokunmayı anlattım korkularına

konusu olmak için üşüyen kollarının

koltuk değneği yaptım yangınlarımı

özlediğin yankısı uzak temmuzlara

yanarak benim öğrendiğimi

kanarak anla son soluğuma