Piyasa Şiirleri - 1

(Ferit'e Mektup)

bunun adı yalnızlık Ferit

nereden vuracağı belli mi olur

rakı olsam bardağım tuzla buz

meydan olsam

şehrimin yarasında tuz

nasıl da yapışıveriyor insanın ağzına

'yalnızlık'

dudaklarım üşüyor söylerken

bir de ayaklarım Ferit

tutturamadı serayı

yazları sıcak ve kurak

kışları soğuk çok soğuk sizin oralar gibi

baharları...

çaldılar be Ferit

hala bulunamadı failleri

bakır cezvemin sapsız fincanına sokulma keyfini

güneşli avlularda

dut ağaçları diplerine sığınmış muhabbetlerimi

çaldılar

yalnızlık diyordum Ferit

düşünceler içinde düşüncesizliğin tetikçisi

duvarlar duvar oldukça

sustukça

üstüme gelmedikçe pis pis gülmedikçe

korkmuyorum

sessizlik!

öyle saplanıyor ki içimdeki çağlayana

bazen bir ambulans sesi

yorgun bir otobüs inlemesi

dayanır mı sanırsın açık pencerene

hırsızın nöbetçisi

yalnızlık diyordum Ferit

şehre mevsimsiz inen aç kurt sürüsü

'Başa gelen çekilir...' derdi babam

çekilmiyor be Ferit

akşamlarıma vuruyor kuşluk vakitlerimin acısı

ölçsem içimdeki boşluğu inanmazsın

-sen hesaptan iyi anlarsın-

sizin yaylalardan beş tane eder mi dersin

yalnızlık bu Ferit

en hamarat anne yumuşatsa yüreğinin leğeninde

üstüne giyer misin?

İzmir-2005