Piyasa Şiirleri-2

(Ferit'e mektup)

keder...

mermerden sızan paslı sudur ferit!

damla damla yağar ömrümüzün avlusuna

sanma dumandır dağlarımızı tutan

bu kar fırtınası bu zamansız boran

gün doğar da ısıtmaz bu toprakları

ay parlar da ışıtmaz

utanç buzuludur yüreğimizin eşiği

bir karagüne tutulmuşuz ferit!

anılarımız tekleyen birer saatken

yüreğimiz uyuyan dinamit...

keder...

meşe palamudundan açlıktır ferit!

sessiz sedasız gezer kentin gettosunu

satar gün ışımadan yeminini

bir yanı unuturken anadilini

küfürle tespih çeker öteki yanı

varsa ölümün bir anavatanı

bilirsin aşktan sorulmaz!

hayattır gömlek cebinde taşıdığımız

dikeni güle bağışlayan aşıktan hiç sorulmaz ferit!

kim bilir hangi baharda ödenir

umuda ayırdığımız son taksit...

keder ferit!

şakaklarımıza çizilmiş karlı dağlardır

ne zaman sırtımızı yaslasak o tanıdık umuda

yol bilmez iz bulmaz kekeme bahardır

el yordamıyla çizdik sevdamızın haritasını

silmek kimin emriydi ferit?

en çok kendine yürürken yorulurmuş insan

ne yürekte takat kalırmış

ne de cebinde vakit!

telgraf kağıtlarına sığmazmış mutluluk

ah! aşk dediğin açılmaz bir kilit!

keder diyorum ferit

hangi kütüğe baksan yalnızlığın öz evladı

akşamcının masasında amansız gelgit...