Piz

oturduğun yer boşlukta

güz türküleriyle dağlanır

bir tek soylu yalnızlıkta

kar gibi sessiz ağlanır...

kimseler yoktu çoşkulu suskuda

sokaklarda sahipsiz bir son yağmur

üşüdüğüm sıkıntılı o ala korkuda

bu kaçış bu yok oluş...kudurur...

suyun ucu ağacın kökü adı taşın en

en güzel süslü ölümüyle gelir tek tek

ayaklarımdan başlar çekilmeye en köşeye

gurbetin ağırlığı...o an,anısız tek an...

tutanağı gülüşünden okunan serpilmişlik

rüyalardan tatlı ani bir uyanmayla kan

kent ağlayışta gizsiz nazsız bir kırpışlık

bulut arası umuduna sarsan ansan ansan an...

sayfalarını yanımdan ayırmadığım ellerini

ömür yastığım bildim her adımı harfi harfine ezber

kış akşamları gibi içine kapalı üşümelerini

kenar semtin isli sokaklarında düğüm...heder...

sığırcık gönüle toy edasıyla öyküsü yetersiz

üstelik kayboluşlar ertesi bir kendini beğenmişlikte

hiçbir hüzne sığmayacak gelmeyen gidişin...piz...

pencerelerin soğuğunda yüzüm kesik... örselenmişlikte...