Pompei'nin Külleri

M.S. 79 Yıllarıydı, Aylardan ağustos.

Bir kâvim vardı, orada.

Vezüv'ün eteğinde.

Bir yanı yüce dağlar,

Bir yanı engin deniz.

Şaşaalı günlerdi,

Yaşadılar öylece.

Zevk-ü sefâ içinde.

Binbir çeşit nimetle,

Gününü gün ettiler.

Keseleri doluydu,

Hemde mâmur evleri.

Köleler çalıştılar,

Binbir emek vererek.

Efendiler gaddardı,

Az bir yemek vererek.

Öyle azmışlardı ki.!

Baba kızıyla oldu,

Anne ise oğulla.!

Öyle batmışlardı ki,

O zevkin çirkefine.!

Onlara biçilendi,

Yüce Rabbimden azab.

Günbe gün geliyordu,

Üstlerine felâket.

Lût kavmiydi onların,

Tarihte ki örneği.

Gün gelince patladı,

Vezüvdeki kaynayan.

O mâmur beldeleri,

Yakıp, yıkıp kül etti.

Bir canlı da kalmadı,

Hiç geriye onlardan.

Yıllar sonra bizlere,

İbretlikti görünen.