Reçetesiz Sızı
Zaman bazen yüzleri siler, isimleri unutturur; ama bazı sızılar vardır ki hangi bedene bürünürsek bürünelim, aynı koridorda mutlaka birbirini bulur...
Yaşlanacağız sevgilim,
Yüzümüzde derin çizgiler,
Ellerimizde
Hayatın yorgun, nasırlı izleri olacak...
Sende iğneli yaralar,
Bende tansiyon ilaçları,
Bitmeyen kalp çarpıntıları,
Geçmek bilmeyen fibromiyaljik ağrılar...
Unutacağız belki eski sokakları,
Birbirimizin sesindeki o ilk tınıyı bile.
Takvimler yaprak dökecek avuçlarımıza,
Gençlik dediğimiz o fırtına dinecek;
Geriye sadece yorgun birer gölge kalacak.
Ve bir hastane koridorunda karşılaşacağız belki;
Senin elinde hüzünlü bir kâğıt,
Omuzlarından aşağı doğru sarkan ağarmış saçların
Ve çocukluğundan beri hiç çıkarmadığın
O kırmızı kurdelen olacak...
Ve benim titreyen omzuma yaslanacak yaşlı ellerin,
Düşmeyesin diye sıkıca tutunacaksın bana;
Tıpkı senden sonra
Soğuk duvarlara sığınıp nefes aldığım gibi...
Göz göze geleceğiz o kalabalığın ortasında,
Ne sen tanıyacaksın elini omzuna koyduğun o adamı,
Ne ben ele vereceğim içimdeki o eski sızıyı;
Sen tanımadığın bir omuzda dinlenirken,
Ben bir ömür beklediğim o kadına yabancı kalacağım...
Künye · No. 365373
- Eser
- Reçetesiz Sızı
- Şair
- Uğur Zengin
- Yayımlanma tarihi