Redno Ili Neredno

uyanıyordu esir bir beden ile

gecenin örtüsünden sıyrılırken

bir sevgilinin şeffaf cevheri

.

.

kaçak kalırken taze güne

kaç ak kirlenecekti oysa

.

.

umutları düş köşelerinde

acıları yüreğinin ortasında

bir araflık ikilemdi hep

.

.

tutup tutuklansam bedenine

vurulacaktı bir anlık mâzisine

.

.

pişman kalmışlığımın kaosunda

kaderin bir ucundan doğup

diğer ucundan yitiyordu kederin

.

.

duysa kesili feryadım sesini

belki ... belki... uyanırdı...