Renklere Veda

siyah ,gecesinden uzanan caddenin karanlık teni

birazdan mehtap karşılıyor geceyi

ve caddeden dökülen bir kıyı şeridi

ellerim ellerine değiyor ve kızıl kesiyor geceyi..

gökyüzü güneşe vurduğunda

siyah kayboluyor sen gibi

ellerim kopuyor renginden teninin

hoşçakal sevgili..

bej rengi çarpıyor paletinden toprağın yüzüme

ağrıyan umutlar kesik izler bırakıyor

yüzümün her kademesinde

yaşlanıyorum mu ne

yoksa ruhunu kanatan acıların tükürüğümü

vuran yüzüme

kendimi sarıda arıyorum güneşin sıcak bedeninde

biraz dalıveriyorum boş hayallere

bir eylül sabahı giydiğin o sarı elbise

kana bulanmış caddede ki

dökülen sonbahar yapraklarına karışıyor

hep bunları düşünüyorum fakat kim biliyor

gittiğin o şehir sadece o şehir hatırlıyor

ama veremiyor geri..

çünkü Tanrı kadar kuvvetli değil şehrin elleri.

kırmızıyı hep güllerin arasında arardık,

aşkın rengiydi.

ama yalan.. acının, kederin şeytansı gülümsemesiydi belli..

her damla kanda kırmızı, her kırmızı içinde bir acı.

cesedinin soğuk teninde kanayan kalbinin rengi kırmızı..

aşk kırmızı olsaydı, kanar mıydı kalp

isyan eder miydi ellerim kalemle bu renge.

ama düşünemedik, kalbim riya etti cengime.

şimdi cennetin bahçelerinde,

yeşil'in içindesin biliyorum.

mutluluk gözlerinde mavi bulutlar

içinde bir çift gözle tepende..

bağışlar mısın beni sevgili, gittiğin yerde

Tanrıya yalvarır mısın akıtsın diye kanımı yeşile

kırmızıyı çok severdik, ama acıtıyor artık.

tövbe etmem gerek sevgiye

zina etmeden, kavuşmak için cennetine

hayatımı beş renge hapsettim

yedisinde gökkuşağı olup

sadece yağmurlarımda gelme diye

bu yağmurlarda bulmuştum seni

ama şimdi düşmanım ona bile

şimdi tüm renklere veda ediyorum

dudaklarının değdiği boynum

bir dar ağacına gerili

kanıyor gerilen ipin şiddetiyle

birazdan şeffaflaşacak tenim

ve siyahı bile hissetmeyecek bedenim.

renkleri olacağım ya dünyanın ya da cennetin...