Renksiz Bir Avuç Gerçek

Deniz kokulu rüzğar

Yüzümü her okşadığında

Kızılay'ın arka sokaklarında bulurum kendimi

ve yürürüm

Bana ait olmayan ayaklarımla....

Ağzımı bıçak açmaz

Aklımda bir sürü konu köşe kapmaca oynar

En çok özlediğim satırlara bırakır kendini

'Sakın bir yere ayrılma

Bu kez mutlaka döneceğim...'

Daha farklı bir kâbus sanırım

Önüme bırakıp gittiğim dokuz yaş

Yaptığım bir anlamda

Büyümekle ilğiliydi galiba

Çocukluk işte !

Dalıp gittim yine

Küf kokulu battaniyemin altında

Kuyruklu yıldızı gökyüzünde izlediğim

O karanlık gece yarısına

Yıllar sonra,

Bir başka gece yarısına...

Evden sarsıla sarsıla uzaklaştığım o güne

O gece uzaklaşırken...

Keskin soğuk kaldırımlar

Çiçek çiçek kokuyordu her köşe

Üstüme düşen ay mavisi ışığı

Aklıma ve kalbime ait

Tüm sınırları zorladığım

Yazdıklarımı okuyordu çocuk

Gözlerimdeki derin endişeyle

Orada bir şey arıyor gibiydi

Ne kadar beklediğini hatırlamıyorum

Soluğumu tutarak

?Zaman'ı düşündüm...

?Yaşam'ı düşündüm...

Yaşamın soğuk gerçeği

?Gerçek ben ?

?Hadi oğlum aç gözlerini ,

Eve gidiyoruz.'demeyecekti.

Biliyordum...

Dudaklarından dökülen kelimelerdi...

İçimin derinliklerinde saklı duran

Aklım hangi coğrafyalarda

Geziniyordu

Kalbimden geçip ruhuma aktığını

Ahhh..Görebilsem

Daha çok ?bilinmeze' doğru olan

Bir yolculuktu

Sokak lambasının altında

Ardımızdan bakılsaydı

Aslında en yakınımındaki kişinin

Duygularını köşe bucak gizlediğini

En uzaktaki kişinininse

Aslında kendim olduğumdu

Utangaç ifadem bu gece

Bilmeceyi andıran

Kristalden yapılmış

Kırılgan çocukluk düşlerim

Sevmek,yitirmek,özlem...

Yakıcı közün damarlarımda

Delice dolaştığı

Kontrolsüz yangına ait

Alevlerine benzerdi herhalde

Silikleşerek kaybolan bu yalnızlık

Zayıf ve ürkek tüm bu saydıklarım

Çocukluğum ve ben

İki gölgeden başka bir şey değildik...