Revnak Saraylarında

Duygularım öksüz duygularım yetim

Gönlümün en büyük revnak sarayında

Bir ses arar ruhum belki eski bir metin

Yalnızlık çınlar tüm mihenk taşlarında

Sükutun surları yıkılır da birden

Işık küser gölgeye gölge dağlara

Kim bilir hangi hüzünlü seferden

Çekilir ruhumuz sönük çerağlara

Boyun bükülürken kadim kucağa

Gözyaşı damlar da bu sönmüş ocağa

Bir yangın tutuşur derinde derinden

Kopar parça parça ruhum yerinden

Artık ne nefer var ne surda sancak

Külünden süzülür inceden sessiz bir nida

Bu yurtsuz ten kendi kendine eriyip ancak

Sahibine varan en son gizli şey olacak

Dağılır bu gölge arınır bu günahtan ten

Sahipsiz kalır da boşaltılır sarayın içi dışı

Öksüz yüreğime bir sancı iner derinden

Sessiz bir vuslat olmalı ölümün o ilk ışığı