Rötarlı Aşklar Suaresi

Çok eskiden ben

İçim dışım sus demeden

Âdemle Havva'dan kalan külfet sözleri yükleyip kalbime

Dil dibeği bir aşkı öğütüp dururdum

Bilge bir karıncanın su değirmeninden

Çok eskiden ben;

Mesela minicik bir kelebekken

Ben diyeyim bir asır, siz deyin bir günlükken

Göğü aydınlığa sürgün ediyordum

Cana tüneyen günler

Bir kelebeği kanadından tutar gibi narinken

Bildiğim tek kelimem

Aşk diyordum annem, aşk

Çok, çok eskiden ben

Yani çalı çırpı kuşuna benzerken

Gökyüzünün gamzesinde havalanırken kahkahalarım

Her gözyaşına konup gökkuşağı toplardım

Oysa şimdi;

Darağaçları kuruyor içimde çiçeklenmiş ağaçlar

Asılmış suratımı sallandırıyor ibreti âlem için kader

Ah be annem, bu ne biçim keder

Ak güvercinler havalandı kalbimden

Uzun havalı zılgıtların

En geveze çığlıklarından

Bir âmin tozu dumana katıp

Yağmura karışmadan az önce

Gözyaşımla nazladım yaramı

Kuyumun en dibindeyim ben, hem de ipsiz

Bu keder neden bu kadar dipsiz

Bak;

Fi tarihinden kalma bir yalnızlık hala avuçlarımda

Cin Ali kadar yaşlı okul fişlerim ve ben

Aşktan bahsediyorduk, dostluktan, çocukluktan

Eski bir yalanın figüran çehrelerinde

Söküyordu okumayı gözlerim

Aşk derken, kuş derken

Karınca yuvaları tarumar edilirken

Ah! Yine vakit ölmek için çok ‘mu erken

Süzdüm sözü döşüme

Çöktü siması kayıp bir kıyamet

Hoyratlığım şiirsizliğimden

Affedin beni...

Ben bensizliğe alıştığımdan beri

İçimde tesellisi olmayan binlerce harf

Geveze bir sensizlik

Eli kolu bağlı düşler

Yarım ağız, sessiz gülüşler

Ölüyoruz efendiler

Nedendir bu kötü gidişler

Rötarlı aşklar suaresinde çoktan merhumu nasıl bilirsiniz dediler

Şair bilirdik dediler, şair bilirdik...

Kalbimin hakir görüp yıprattığı günlere inat

Şiir sanılan sözlere inat

Şair sanılan ölülere inat

Acılar sızdıkça ömrüme, Azrail'e inat

Başrolleri kimselere vermeden

Boynumun borcu olsun ey aşk

Bu hüzzam filme,

Mutlu son fragmanı olmadan ölürsem

Yasemin Demir Nisan 2016 iç sızıları