Rubaiyat-ı Hayyam
Yürüyorum ,
Sessizliğin hakim olduğu
Tozlu yolda.
Hiç kimse yok,
Bıraktığım ayak izleri,
Dışında.
Bilmezdim,
Isfahan yollarının,
Böyle ıssız,
Böyle tozlu olduğunu.
Ama mutluydum.
Elimde Hayyam'ın rubaiyat-ı ,
Dudaklarımda,
Şarap ve aşkla dolu,
Mısralar.
Ardından bur kervansaraya,
Uğradım.
Yarı yorgun,
Yarı baygın,
Bir halde içeriye girdim.
Hancı gösterirken,
Odayı bana
Ben Nişapurlu Ömer'i
Düşünüyordum.
Akabinde,
Yatağıma uzanıp
Gözlerimi kapadım sakince.
Beklenmedik bir ses duyuyorum,
Sanki içeride biri var gibi.
Hayır! İki farklı ses.
Bir an karşımda,
Hayyam ile Sabbah'ı ,
Karşılıklı oturmuş,
Gördüm.
Daha bu ana
Alışamamışken ,
İçeri yavaşça giren
Selçuklu Nizamı,
Beni sarhoş halde,
Bıraktı.
3 büyük insan :
Biri,
Yılların tecrübesi ile
İslam Devleti kurmayı,
Biri,
Her yere yerleştirdiği isyan bombaları ile
Büyük intikamı almayı,
Biri de ,
Elinde şarap ,
Gökyüzündeki yıldızlara bakıp
Yaşamın tadına varmayı,
Hayal ediyor.
Ve ardından üçü birden :
"Söyle evlat!
Sen kim olmak isterdin. "
Uyanınca,
Ter gölündeydim .
Rüya mı?
Gerçek mi?
Bilemedim.
Cevap ise veremedim.
Şimdi soruyorum sana şair(e) :
"Peki sen kim olmak
İsterdin. "