Ruh Sızlanmaları...

Algos;

Nasır türeten yüreğimi karga sürüsünün önüne atsam da

Kurtarsa utançtan, didiklense hayallerim

Gençliğimin şakağında ölüm fidan verip

İçimde yanan ormanın ateşi dökülse

Günaha el veren gözlerimden...

İnsanlığı kısır kalabalık karşısında güçsüz,

Örselenmiş hüznüm.

Çıldırışımı salsam kuduz köpek gibi üzerlerine,

Göğü düşürsem tepelerine,

Dul dağları yıksam önlerine,

Ah! Kadınlığını kıble bildiğim;

Ufalanıyorum, üzerime çöken ayrılığın gölgesinde.

Artemis;

Başın önüne düştükçe, acı kök veriyor

Parçalanıyor ah'ım bedenime asılı kalmış kokunla.

Günah sarıp sarmalamış kasabanın kızıl yüzünü,

Görmüyor cehennem dolu gözbebekleri

Aşk masumdu...

Şimdilerde can çekişiyor, ruhu sefilliğe gebe avuçlarda.

İsyanın koluna dolanmış azgın çığlıkların

Ağzı kapansa,

İşitmese korkularım

Satılmış düşlerim âmâ kalsa.

Sırlı topraklara iliğim çekiliyor

Gerdanımdan aşağıya düşerken sancıma yol veren acı,

Ayaklarımın altından kayıyor bana bağışladığın hayat

-Tutamıyorum Algos!-

Algos;

Erguvanlar tohumuna küserdi, güneşin kıskanç bakışları ardında

Rüzgârla öpüşen saçlarından süzülüp bana gülümserdi.

Gözlerindeki cennete düşürürdüm sana hasret ruhumu,

Islaklığında vaftiz olurdu arsız gururum.

Şefkatine doyardı, okşadığın onurum.

Sevinçlerimiz, göçe özlem besleyen martılara umuttu...

Artemis...

İffetine çamurlar yağdıranlara, boynum kıl kadar ince kalıyor.

Alfabemi deşip, içine güçten düşmüş acizliğimi gömsem

Sonra;

Dilimin ucuna çakılan paslı küfürleri,

Usturanın önüne kemik diye savursam.

Kursağıma takılırken ömür,

Bağırsam sesime gelir misin sevgilim?

Dur!

Yüzümde kuruyor, kana bulanmış asırlık ayıbım

?An gelsin de, karanlık örtün olsun bakma-

Artemis;

Ah düştükçe dilinden çaresizlik, eteğime dökülüyor sevaplarımız

Kirpiklerin fişlenmiş tenime dokundukça

Kara lekeli bulutlar çöküyor, gök simsiyah Algos!

Adın yaşamak bildiğim her heceye sinmiş

Kaldır başını soylu efendi, bak damgalanmış sensizliğime!

Kemirgen fareler diş geçirirken bedenime

Ayazlarımla sevişiyor zaman

Dön heybetli sırtını!

Ya da... Ya da oy göğüm bildiğim gözlerini.

Ayakucumda nöbet tutuyor kanserli gelincikler

Ateş sıcak mıdır? Morarmış dudaklarından Algos?

Algos;

Adalet diye etini ruhundan sıyıranlar,

Çocukluğumun yüreğine düğümler atıp

Başını toprağa savuruyor,

Rahminde kuruyup dökülen gelecek,

Topuklarının altındaki, mezara eş.

Ne yana baksam, mahşer kaçkını cellâtların salyası yağmur

-Titriyor göçebe mutluluğum-

Cinnetlerim beynime kan sağarken

Saçlarım bile gövdeme yük!

Artemis...

Erkekliğimin yüzüne tükür

Tükür ki; Gelecekte aşk diye yanacak mumlar

Ateşine aç kalsın

Ve beni senden sonra hayata kör bırak

Bütün dinlerin gafil

Tanrılarına utanç nedir

Hatırlatarak...

Artemis;

Kalbim deşilirken

Soysuz kurtların ulumaları eşliğinde,

Matemlerine saklanma.

Yüzüme gülüşünü sür

Muhtaçlığım sevgin.

Görüyorsun!

Kor alevler devriliyor yılanların köpüren ağzından

Baldırımdan yukarı zehrini tutuşturuyor kanlı gün.

Algos...

Tenimin küllenip

Gözlerinin okyanusunda boğuluşuna aldanma

Bu cenaze şenliğin olsun,

Dökülsün, İskoç dağlarından gaydanın hüzünbaz sesi

İşitmesin sağır kulaklar,

Bir sen duy

Vedama karışmış ayrılığın lâl halini...

Dipnot; Aşk'a verilen en büyük cezaydı, bir kadının bir adamın gözleri önünde yakılışı...

Düet Şiir; Serap Özkan / Hakan Can Öztürk

Artemis;

İffet Tanrıçası /

Algos;

Istırap Tanrısı