Ruhum Kan Revan

Ne zaman

kendimden kaçsam

Sana çarpıyor soluğum.

Ensemde kopuyor amansız bir tufan

Yangınları alazlıyor yokluğun

Alevler içinde dört bir yan

umutlarım...yardımıma koşun!

Ruhum yerle yeksan...

Duvarlar ve zindan

Hep sorgulayıcı !

Yargılanıyor içimde

Küflenmiş bir zaman.

Hiçbir hesap bugünü tutmuyor

Aşk bende külliyen zarar ziyan

Beynimde kasırgalar kopuyor

Vuruluyor tenimde

Eskilerden bir adam

Ruhum kan revan...

aynalar yıllarımın peşinde

ben kaçıyorum aynalardan

penceremi yumrukluyor yağmurlar

ürperiyor uykulu yüreğim

değince yüzüne ıslak bir an

kapışıyor geçmişin arenasında

üç beş satır ayrılıklar

desem de can biraz dayan

faydasız

hayaller havada uçuşuyor

ruhum toz duman

Her unutuşumda ,

Bir çekiçle adını vuruyorsun aklıma.

yamalı bir gülümseyiş oluyorum

Dudaklarının kıyısında oyalanan

Kime sığınsam,

Bir zaman sonra sen bakıyorsun

Esirgeyen ,bağışlayan...

Sen belki çoktan,

O soğuk ,o demirden halkayla

Prangalandın yüzük parmağından

Düşününce,

Gözlerimi kör eden gerçeklere

Bir şahmeran,

Büyüyor kuytusunda hayatımın

Emerek damla damla kanımdan.

Ağlarken bana,

sen sızdırıyor dört duvar.

Ruhum feryat figan

gece yıldızını kaybetmiş

suçu benden biliyor

gururu kırılgan bir serçe

çırpınıyor sevdam

ellerin ellerime verilmiş bir ödev

ezberlerim taşınıyor aklımdan

birazdan

siyah bir perde çekecek akşamdan

azrail parmak uçların

ruhum çıkacak candan.