Ruhum Paramparça Şiiri - Meltem Mesture Güven

Bu gece de çöktü üstüme, zifiri bir yorgan gibi,

Nefesim daralır, boğazım düğüm düğüm,

Her köşede bir hayalet, geçmişten kalma bir iz,

Bu can bedende zindan, ruhum paramparça.

Sokaklar dilsiz, lambalar kör, ay bile küsmüş,

Adımlarım yorgun, her adımda bir çığlık,

Nereye gitsem boşluk, nereye baksam hüsran,

Bu şehirde ben fazlalık, bu ömürde ben sürgün.

Duvarlar üstüme gelir, dört yanım zindan,

Anılar bir bıçak gibi, saplanır durur içime,

Ne bir dost eli, ne bir sıcak nefes,

Bu yalnızlık değil, bu bir ölüm fermanı.

Kalbim bir enkaz, umutlarım toz duman,

Gelecek bir sis perdesi, ardı karanlık,

Ne bir ışık var, ne bir yol gösteren,

Bu dipsiz kuyuda çırpınır durur, yorgun bedenim.

Varsın aksın gözyaşım, varsın yansın içim,

Bu acı benim, bu efkar benim, bu kader benim, ben meltemim

Sustu artık türküler, sustu artık diller, yoksa susmaz bu şair yürekli bir mesture

Bu yıkık duvarlar arasında, ben bir harabeyim.

Meltem Mesture Güven