Ruhum Sarılmış Zamanın Çığlığına

Çığlığımın nefesine sarılıyorum rüzgârın kesilince

Geçimsiz bir düşünüşün tel örgülerini aşıyorum

Gülümsemeye muhtaç yaralarımın merceğinde

Bir çocuğun yumuk ellerinde tutunuyorum aşka

Korkum yoktur yar kendi içimde kaybolmaktan

Her gidiş umudun yamacına kırık sırt dönüştür

Her pişmanlık kendi çocukluğunu izler aynada

Ve bütün imkânsızlığın rengi siyahtır aslında

Terk et desem sana sevdanın yıkık şehirlerini

Kendi teslimiyetini inkâr ediştir yürekte yıkım

Her masal önce kendi öyküsünü saklar özünde

İkimize dair ne varsa yaşamadık mı yar aşkla

Sesinin kaydırağından akarak geliyorsun bana

Hoyrat gecenin demiyle sarılıyorsun gövdeme

Savruk bir an artığıyla yağıyorsun şehirlerime

Bir yağmur ki ah! ne çok ihtiyacım var gelmene

Sensizlikten uzağa hiçbir düş götüremez beni

Bekle diyorsun hep, gözlerinin kervanlarını

İpekler şal oldu yokluğunun ayaz gecelerine

Ruhumdaki elim varlığını bitir yar öpüşlerinle.