Rüya

Hey, beyhûde geçen ömre

Izdırap veren sevdam!

Düşüncelerini hapsettim

Felsefeni anlayabilmek için.

Endişelerini kopartım

Hüznünü koklayabilmek için.

Düşlerini dinledim

Hayâlini yaşayabilmek için.

Yazık, ne yazık!

Gecelerimizden kayıp giden şu kahpe aşka

Ne sen ulaşabildin ne de ben.

Zahirî ömrü tüketmeye çalışırken düşe kalka

Gözleri dönmüş kaderin karşısına

Ne ben geçebildim ne de sen.

Ne aydınlığın ne de karanlığın bir anlamı vardı artık:

Güneş içimi ısıtmıyordu

Ve Ay da aşk kokmuyordu.

Ne kışın ne de baharın bir anlamı kaldı artık:

Kar buz olsa üşütmüyordu

Ve yağmur dünyayı yeşertmiyordu.

Sessizce gelen ruhumla

Sonsuzluk aşkıdan uyandığımda

Güneşin şevkatini hissettim

Islanmış yanaklarımda...