Rüzgâr Diliyle Konuşan Kadın

koşuyorum sana nasıl

çok özlemenin hızıyla

daha nasıl rüzgârla yarışabilirim, durmak güç

kuşlar diyorum, görüyorum kuşların kırıklık halini

kanadı öpünce yaranın kabuğu iç çekiyor

içimde siyah kumsal, kum çürüyor

şehre örtünüyor, gecenin tortusu sevişecek benimle

sakinleşmiyor içimdeki çingene, sabrım sesleniyor

acemisin dayan

dayanmak hangi savaştan kalan

fazla bu çarpıntı, nereye gideceğini bilmeyen

ağu, sesleri yutmuş cehenem de büyür

gölgelenen anılar ne zaman hürleşecek, sanma

çığlığımıza sokaklar yetecek

bir sırrın peşine düşmüş telaşlanmış hürriyet, alt üst

olmuş umut, güneş bilmeyecek

hızlanıyor rüzgâr, ömür sisin ortasında kalmış

orman, eksik yaşam hanedanlığı, yol

yok, yolculuk yok, bir ilkbahar yarattım, var

acak mıyım, adresi yok dinginliğin, gerçeğin

ağrısı hiç dinmeyecek

rüzgâr hızlanıyor, uyku bölünüyor, rüya dağıt

çocuklara, hayat dar, memleket hep sonbahar

damıtılmamış kabus, ürktüm, yokluk uzayacak

alnıma kazınmış ağıtları adından aldım, başka

bir hayatı bölüşürken sevdim kovalamacayı

odasına dönmedi yalnızlığım, her yerde

seni arayan çocuk, büyürken

bakışının üşümüş haliydi, iç gürültüm susmadı

bu kimsesizlik seferinde

şükür

çok şükür, solgun bir gül gibi buruk

kedere alıştım

öğrendim rüzgâr ve kum dilini

rüzgâr cevheri arıyor, bir dünya kanun

ve gerisi insan

içinde bir şarkı gizlidir nakaratı aşkla başlayacak...