Rüzgara Fısıldayan Ölüler

Ayrılık gün yangınında gel!

Karanfil ağartısında/

Dem olduğunda/

Al çizgili fistanların

Kızıl ayalarında/

Koca göğü yalayan

Azgın yamaçlarda...

'Zehiri zıkkım kül karası

Ekmeklerin ciğer ayinlerinde'

Gel/ki!

Ödü kopuk zamanlar uyansın

Yüzü elma kadınlar haykırır

Kimsesiz ölülere ağıt

Perçeminden/

Söz oluklarında tümce/

Zarflar gönderilir evlere

Baban yer zindanlarında

Çocuk...

Şimdi;

Söz bitimi

Üç sala durağı

Ne güzel öldüler

Sen bilmezsin ey ahmak

Kaderdi bu kefene yazılı zırva

'Sarı hüzün pişiriyor kadınlar

Ak yalaçlarda...'

Ellerinde acur kokusu

Saçları karayemiş/

Dil söküklerinde gizli

Kader otları...

Üstü soluk alıçlara pislemiş kuşlar

Çünkü kanatları kırık/

Dalda kesiliyor tenleri

Özgürlük zangoç dillerde

Sevgi turları yok/

Çeşmeler küskün

Dilimsiz ekmek

Bahtsız yarınlar

Kalemler dönüyor

Cahil yüzlerde/

Aç bebe solukları

Dinsiz lokmalar

Say beni/

En verimli çağımda

Adamdan...

Ölüm turla yüreğimi

Şimdi rüzğara fısıldayacak

Bakışlarım/

Onur dallarında...

Bu türkü bitmez mirim

Bu türkü bitmez...