Saat On İki Buçuktu

Gece saat on iki buçuktu

Yıldızlar elmas zarafetiyle

Süslerdi loş karanlıkları

Gözler sevgilinin davetiyle

Efsunlu hülyalara dalardı

Geleceğin bulanıklığı

Bir masalla dağılırdı

Aşkın en saf hali

Canlanan tablolarda

Güvercinlerin kanatları

Umut ülkelerine kanat çırpardı

Ruh akıl çemberiyle firarda

Gönül imkansızlığın tarafında

Kadınım desen o mutludur arafta

Derin bir sızıyla uyanır

Büyülü masaldan gözler

Kadehler savrulurken geceye

Sendelenir duygular birden bire

Yıkılır gönül tahtı üzerime

Zemheri soğukluğu çöker aniden

Yaşanmışlıkların gölgesinde

Aynalarda çaresizliğin resmi

Acıtıyor dudaklarımın düğümleri

Benden sana kalanları

Bilemeyecek

Kimse anla/tamadıklarımı

Gece saat on iki buçuktu

Tek suçum

Var olmaktı

Ya da belki de

Çok sevmekti...