Saatleri Vuslata Kurdukca Sırlara Karışıyor Aşk

Sonbaharın son demindeyim

Kazandığım ne ki, kazdığım dağ olsun

Biliyorum ki Ferhat değilim

Ne varsa geç kaldığım hepsi yolun sonunda

İnadına gülümsüyor gençliğim

Ecel, telli duvaklı gelin gibi

Elveda dedikçe yaralarıma

Yarınlarım kanıyor

Yorgunum, üstelik yolum çok

Öyle çok, öyle içten konuşuyor ki iç sesim

İyi ki kimse duymuyor

Kördüm, gördüm

Kalktı gözümdeki perde, ne masalmış ne hikâye

Eşikler yüksekmiş, ayaklarım delik deşik

Destursuz gelenler derin uykularda

Ne yoldaş, ne yol gösteren yıldız var

Yalnızım, üstelik yolum çok

Zahiren masum olsam da

Kirliyim, ruhumda ihanetin çıkmayan lekesi

Hor görmeyin, biliyorum geçtiğim yollar mamur değil

Eskimişim tenhalarım bile yanık kokuyor

Bez bebeğim bile bezmiş benden

Yanı başımda hep o simsiyah gölge

Saatleri vuslata kurdukça sırlara karışıyor aşk

Zerresi bile zehirliymiş

Açım, üstelik yolum çok

simsiyah