Saba Rüzgarı

hiç

doğmamış,

hiç büyümemiş

olmayı düşler bazen insan

ölmenin yasak olduğu flutopyasında

hızmalı

yeşil bir saba

rüzgarına tutunur gibi

damıtır aşkı bazen de kaleminden

damıtır Fátimih Baraghání gibi saçların ırmağından

sınır

koysa da

şiirlerinin nefesine tanrılar

satırların yamacında, sarkacında

yazdıkça kardelenleşir musonuna nefs-i mevsimler

her

ne kadar

bilse de şiirler,

bilse de şarkılar gidecekleri adresleri

güz yaşlarına yataklık etmeden asla bulamazlar denizlerini…