Sabah Güneşi

Kalemim değmeyince kağıda küstü

Gözyaşlarım aktı sel oldu

Üstüm çıplak üşüdüm

Yüreğime gece çöktü

Sen gelmeyince çiçeklerim döküldü

Dalında kalanlar soldu çürüdü

Ektiğim tohumlar filiz vermedi

Toprağım bile bana küstü

Kalemim susmuştu

Çiçeklerim düşmüştü

Toprağım küsmüştü

Küçük bir kız vardı içimde

O da büyümüş

Acıları vardı

İçinde paslanmış

Yere düşmüştü

Ayağa kalkmış

Gece uzundu bitmezdi

Sabah güneşi görünmüş