Sabah Güneşi

Sabah güneşinde arındım bugün tüm hüzünlerden

Sızdı damarlarıma

Yüreğime bir sıcaklık

Arta kalan sessizliğe bir tını

Salık verdi unutulanlara

Buz kesen sevgiye bir dilim umut verdi

Soydu beni çırılçıplak

Yepyeni bir entari

Bahar renginde

Mutsuzluğu hapsederek güze

Tüm olmamışlıklarımdan arındırdı beni

Güne günaydın demeliydi en önce

Aynadaki aksine

Sonra demeliydi ağaca, kuşa, kelebeğe

Bindin mi sarmaşıktan salıncağa

Kucaklamalıydın gökyüzünü

Ömür dediğin nasıl değilse sonsuz

Nefesin de değildi

Yettiğince almalıydın

Hakettiğince vermeliydin

Sen

Yıkanmalıydın sabah güneşinde

Ay ışığında kurumalıydın

Gece beklerken seni

Sen günün yaşanmışlığıyla sarmalamalıydın onu

Topladığın hüzünlerini

Her sabah yıkamalıydın yüzünden sabah güneşiyle

Hiç bıkmadan.