Saçlarım ve Üzüm Meselesi

ellerini göğsüne koyan bulut

yalnız bir adam işte

çoğul endişelerle örülü

bir intihar ertesi

boynu kopmuş güvercinim

sırattan geçmiş atlar dağ

köpük köpüğe deniz

saç baş dağınık bir nehir

gözlerini tutan yosun

benim biliyorsun

saçlarım kaptanların

yenik dalgaları gibi hüzünlü

kıvır kıvır bir delilik

ellerin asmalarda sevimli

üzümler toplasın gel artık

uzaklarda bir yolcu var

gelen giden değil

ama ölen bir çocuğun gözleri

baktıkça ellerimi tutar

kötülüğün kalbi olmaz

desem ki içimde sen

varlığın ve yokluğun tek nüvesi

iki çift sözden de güzelsin

artık salkımları kainat doğuran

bağlardan geçti gözüm