Saçlarının Ayrımında Yeşerir Çiçekler

Saçlarının ayrımında yeşerir çiçekleri ömrümün

Ve ben tohumlar ekerim sevda tarlalarına.

Sen misin baharının muştusu gönlümün, değil

Bense dualar ederim bensiz yarınlarına.

Konmazdı pencereme güvercinler, sakalar

Bilmem hangi çiçeğin yaprağıdır ellerin

Şimdi kokunu getiriyor hırçın rüzgarlar

Bilmem hangi ayın ışığıdır gözlerin

Sevgilim, illa kavuşmalı mı bedenler bozkırda

Ruhun sarmışken benliğimi ne gerek zahir

Gözlerinin yokluğu bu cihandan ağırda

Sen olmayınca kim değse bu yüreğe bakir

Zarif’in gönlünden dökülen şiirdir sözlerin

Kıskanırım seni yazan her bir kalemi

Garibin sevdaya akan sırrıdır gözlerin

Yakarım seni ağlatan her bir sitemi

Söyle, bana kimin ahısın da tutuldum gözlerine

İyi ki misin, keşke misin bilmem, bilemem

Sitem eder kalbim yılların sana götüremeyişine

Sen olsan da, olmasan da; gülmem, gülemem

Baldıran mı, zakkum mudur bana gelişin

Doluyorsun damarlarıma kaçamıyorum

Yokoluş mu, varoluş mu heceler sözlerin

Yakıyorsun kalbimi göklere sığamıyorum

Dudaklarının kıvrımlarından içilir ab-ı hayat

Bir yüz görümlüğü tatsam ne olur

Gözlerinden damlar hüzün dolu hakikat

Ölüm gelmeden içsem ne olur

Seni saklayacağım en mutlu günümde bile

Parmağıma gümüşten prangayı taktığımda

Bileceksin, duyacaksın düşünde bile

Yanacağım, sana her gönülden baktığımda

Adımla seslenmek en çok sana yakışırdı

Senli ihtimaller denizinde boğulmak bana

Sevmenin yürekli kelamı bir tek bize yaraşırdı

Gözlerine meftun, aşık olmak bana

Söyle, hangi günahımın bedelidir gözlerin

Ölüm müsün, hayat mı bilmem, bilemem

Geçilmez çetin bir yol, naz eden iklimlerin

Sana varsam da, varmasam da; gülmem, gülemem