Sadece Sen

Aslında onca karabalığa rağmen biz hep yalnız buluştuk...

Bir nemli duvardın sen,

Kendimi bu küçük şehirde kaybetmiş ölü bir bendendim oysa ben.

Sinirlenip üzüldüğüm acımasız sözlerime ses çıkarmadın sen,

Tutarsız düşüncelerimin kayıplara karıştığı o anda

Yaralı ruhumu kucaklayan; nefes alabildiğim sıcacık beyaz kefen...

Kızma ne olursun kabul ediyorum...

Serzeniş dolu cümlelerim oldu kirpiklerindeki sılak ama saf leken.

Yinede terketmedin beni hiç...

Ben bile senin yanında her daim olamazken,

Sadece sen beni içten içe anladın her an her dem...

Anlıyorum ama şimdi...

Boşuna öpmemiş çatlak dudaklarım resmini,

Yok yere sarmamış kollarım kavrayamadığım belini

Artık eminim Zonguldak denen bu kara şehirde ne kadar uzak olsamsa beni anlayan,

Göğsüne basıp benimle hıçkıran,

Çıkarsızca bana tek göz kırpan sensin.

Ve herkes bilsin !

Ben senin özüne aşığım...