Şafağın Müjdesi

Eskimiş perdeleri açtım, gün ışığı vurdu sözlerime,

Bir çift güneş doğdu sanki, baktığın an gözlerime.

O soğuk yanaklarımda eridi buzdan kalan ne varsa,

Rüzgâr artık gül kokuyor, değdikçe kirpiklerime.

Cebimdeki o paslı anahtar, meğer senin kalbinmiş,

Açılan her kapı artık çiçekli bir bahçeye inmiş.

Eşikteki ayakkabılar, bir yolculuğun müjdecisi,

Sana çıkan her adımda, ruhumun sızısı dinmiş.