Şafak Gözlü Yar

Sen

Acıyan y a n ı m

Görmeyen g ö z ü m

Acıya t u t a n a ğ ı m

Ş a f a k g ö z l ü y â r

Umuttu kâbusa uyanan

Dudağa ilişen emanet gülüşler

Kahkahalara mezeydi

Güneş sükûnetle çekilirken

Gözlerdi şafağa yol alan

Hem yakın/ hem uzağım

Hem acıtan/ hem iyileştiren

Özlemlere kan doğrayıp

Yaraya tuz basan

Acıyı avuçlarından

Mutluluğu gözlerinden yudumlarken

Sensizlikti göçünden kalan

Yazılır mı bu meret sensiz

Kelimeler avareleşir

Tökezleyip düşer dizelere

Yitip gider dehlizimde

Damarları arşınlayıp dolaşan

Şiirsin ben kadar

Hükmün olur her zerreye

Gün olurda tutunamazsan kirpiklere

Bil ki

Sığınağındır bu yürek